Ortiga – mijn levenswerk

sized_ortigalogo

Het is alweer een ganse tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Geen tijd is geen geldig excuus, heb ik nog maar zonet geleerd op een workshop simplify your life. Dus zal ik het houden op andere bezigheden die mijn energie en aandacht vroegen. En terecht. Zo heb ik beslist om de stap als zelfstandige te zetten. En dit met een eigen herboristenzaak, Ortiga genaamd.

Wat ga ik doen? Wel in de brede zin van het woord, mensen inspireren, informeren en letterlijk laten proeven van een natuurlijk leven en welzijn. Dit via het aanbieden van diverse activiteiten gaande van hands on workshops tot luistersessies. Maar evengoed kom ik graag aan huis voor huiskamersessies of knutsel ik een workshop op maat in mekaar.

Daarnaast ga ik ook producten aanbieden : allen zullen ze in een flair van ‘kruiden’ hebben en ‘natuurlijk’ gemaakt zijn. Als laatste luik bied ik ook graag advies op maat aan. Concrete tips over hoe je meer natuurlijk kan gaan leven, op een manier die in jou levensstijl kan ingebouwd worden. Want wat ik gaandeweg geleerd heb, is dat alle extreme regels niet vol te houden zijn. Dus alles met mate en best in overeenstemming het je eigen ‘zijn’. Dat heeft het meeste succes.

De afgelopen maanden zijn zeer boeiend, leerrijk en plezant geweest. De weg er naartoe is minstens, zoniet nog fijner dan het eindresultaat. Maar toch, voor de goede gang van zaken, zetten we wel best een deadline. En dus is die er. Vanaf september 2017 gaan de deuren van Ortiga open.

Ondertussen zijn de naamkaartjes klaar, met een eigen logo waar ik zeer trots op ben. Met dank aan bevriend grafisch ontwerper Grim van Den Droomgaard.

De eerste nieuwsbrief is ook al de deur uit gegaan. En intussen zijn we enorm druk bezig met het finaliseren van de website. Nog voor de zomer willen we deze, samen met een tweede nieuwsbrief, lanceren voor het brede publiek. Allemaal zo spannend.

Ondertussen ben ik ook promotie aan het maken. Zo heb ik vorige zondag een standje gehad op een activiteit voor moederdag. Heel fijn om te doen. En binnenkort doe ik het nog eens over, weliswaar met andere verwennerijen en proevertjes, op vaderdag.

En dan vergeten we nog de verbouwingen. Omdat onze keuken door onze lieve hond Kiah niet door de controles van voedselveiligheid zal geraken hebben we besloten om de zolder in te richten als een heus ‘atelier’. En ik moet zeggen, het is een goede beslissing. Zo heb ik mijn eigen werkplek, waar ik volledig mijn ding kan doen, en kom ik na het werk naar beneden om te genieten van mijn gezin. Gewoon zalig om zo te kunnen en mogen werken. Ergens ben ik hierboven echt dankbaar om me dit ganse pad te laten belopen hebben. Ik zou voor geen geld terugwillen naar de stressvolle job die ik voordien had.

Momenteel zijn we volop aan het opruimen want de zolder stond en staat nog voor deel letterlijk vol met rommel. Verbazend hoeveel een mens bij elkaar heeft op een aantal jaren tijd. Nu moet het dus of weg, of een definitieve plek krijgen in een kleiner gedeelte bergruimte die we daar wel gaan behouden. We houden dan zo’n 34 m² over die zal dienst doen als ruimte voor mij om producten te maken, te experimenteren om tot nieuwe creaties te komen. Bovendien ben ik ook van plan om mensen te ontvangen voor workshops in het atelier.

Aan al wie mij hier gevolgd heeft en dat nog steeds wil doen (waarvoor oprechte dank), het zal weldra moeten gebeuren via nieuwsbrief en website.

Ben je geïnteresseerd? Stuur me gerust een mailtje op info@ortiga.be en ik voeg je toe aan de mailing list.

Ik wil deze blog post beëindigen met een prachtige uitspraak van Nelson Mandela ‘It always seems impossible until it’s done’. Blijf geloven in jezelf, je kan echt veel meer dan je denkt, als je het echt wil.

Vanaf nu – let the Ortiga journey begin!

 

Oca : Peruviaans knolletje

Onlangs ontdekte ik een nieuwe groente : de oca. Je vindt het terug in het assortiment van Linked Farm en wordt geteeld door Seizoensmaak.

Oca

 

Zoals veel van die speciale knolgewassen komt ook de oca uit de Andes. Daar groeit het gewas in het gebergte tot op een hoogte van 3000 tot 4000 meter.

De wetenschappelijke benaming van de plant is Oxalis tuberosa en ze maakt deel uit van de klaverzuringfamilie (Oxidalaceae). De knolletjes van de plant zijn wit, geel, rozig van kleur en  zijn zeer onregelmatig van vorm. Eén plant kan wel tot een kilo knolletjes opleveren.

De plant zelf is makkelijk te telen. De knolvorming start echter pas op het moment dat de winter valt bij ons. Aangezien de plant zeer vorstgevoelig is, kan je dus niet anders dan het groeiseizoen te verlengen door te werken in  een serre of tunnel.

De oca smaakt zoet tot ietwat bitter, eigenlijk wat meer zurig. Dit komt door het oxaalzuur dat aanwezig is in het knolletje. Hoe meer oxaalzuur, hoe bitterder de smaak. Je kan de hoeveelheid oxaalzuur doen verminderen door de knolletjes een aantal dagen in de zon te leggen of door ze te koken.

Je kan ze perfect gebruiken om eens af te wisselen met aardappelen. Sterker nog, je kan ze ook rauw verwerken in salades. En je hoeft ze niet te schillen.

Het is een waardevolle groente die net zoals de Yakon,  een andere knol uit Peru, een gunstig effect zou hebben op de darmen. Verder zou de plant ook een bommetje zijn van vitamine C, zink en sommige variëten zouden ook behoorlijk wat ijzer bevatten.

Ik heb ze tot nu toe enkel warm klaar gemaakt. Eigenlijk als een variant op gebakken aardappelen.

Als bijgerecht voor 2 personen :

  • 250 gram Oca’s
  • 2-3 lepels olijfolie
  • 1 theelepel rozemarijn
  • 1/2 theelepel curcuma
  • 1/2 theelepel zout
  • 1/2 theelepel cayennepeper
  • Een paar draaien van de pepermolen (zwarte peper)

Verwarm de olijfolie in een diepe pan. Voeg de in stukjes gesneden oca’s toe. Roer regelmatig om aanbakken te vermijden. Voeg de kruiden en specerijen toe. Laat op een zacht vuur zo’n 20 minuten bakken.

sized_gebakken oca

Ik heb er nog een handje van over. Daarmee kan ik eens experimeteren om ze rauw te eten.

Een lekker knolletje, dat persoonlijk mijn voorkeur geniet op de yacon.

Paratha of platte broodjes

Het is weekend, en dan is er  hopelijk iets meer tijd om in de keuken te experimenteren.

Waarom niet  eens een Indisch receptje uitproberen? Heerlijke platte broodjes paratha’s genaamd. Eenvoudig te bereiden met minder lange rusttijden dan gewoon brood.

paratha3

Wat heb je nodig voor een zestal stuks :

Voor het deeg :

  • 200 gram meel of bloem (eigenlijk best mengeling van meel en bloem en dat mag tarwe of spelt zijn)
  • 1/2 theelepel zout
  • 1 eetlepel (geklaarde) boter (op kamertemperatuur)
  • 1/2 theelepel ajowanzaad*
  • ongeveer 1 dl  water op kamertemperatuur (hangt een beetje af van het meel)

*ajowanzaad is Indische tijm. Ik vind eigenlijk het meer wat anijssmaak heeft dan tijmsmaak maar in deze broodjes komt het goed tot zijn recht. Alleen niet overdrijven. Heb je dit niet dan kan anijs, karwij of zelfs tijm ook zeker dienen.

Om te bestrijken :

  • 5-6 eet lepels boter om te bestrijken

We maken eerst het deeg.

Werk je met een kneedmachine, dan doe je alle ingrediënten voor het deeg behalve het water in de kom. Je start de machine en voegt steeds een beetje water toe. Tot je ziet dat je een egaal deeg krijgt. Het mag niet te slap zijn, dus beter wat minder dan wat te veel water. Laat de kneedmachine zo’n 10 minuutjes draaien op een lage stand.

Kneed je met de hand, dan stort je het meel op een werkvlak. Je voegt er het zout en de kruiden bij en mengt dat er even onder. Dan de boter erbij doen en langzaam het water toevoegen en kneden tot je een soepel, niet te plakkerig deeg krijgt. Toch best een tiental minuutjes kneden.

Vervolgens laat je het deeg een half uurtje rusten op kamertemperatuur.

Dan gaan we de broodjes vormen.

Doe eerst de 5 tot 6 eetlepels boter in een kommetje en zorg dat die makkelijk smeerbaar is. Wie het zich echt makkelijk wil maken kan de boter smelten maar dat hoeft niet. Met geklaarde boter kan je makkelijk zo werken. De bewaar je immers op kamertemperatuur en heeft een zeer zachte consistentie. Eventueel moet je nog wat toevoegen, eventueel heb je wat over. Dat hangt er wat van af hoe vlot je strijkt en hoeveel je wenst.

Bestrooi het werkvlak met bloem. Kneed het deeg nog even door en verdeel het dan in zes porties die je tot balletjes rolt.

Voor één paratha ga je als volgt te werk :

Je rolt het bolletje tot een cirkel met een deegrol. Vervolgens  bestrijk je de cirkel met (geklaarde) boter. Dat mag een mooi laagje zijn, maar ook geen centimeter dik natuurlijk.  Je vouwt de cirkel in twee en dan klap je die halve cirkel nog eens dicht. Je krijgt een driehoekje. Dat rol je dan uit tot een grotere driehoek.Het kan zijn dat de boter er een beetje uitkomt, dan heb je iets te veel gebruikt. Het kan natuurlijk geen kwaad, alleen de deegrol zal wat vettiger zijn dan.

paratha4

Vervolgens neem je een pan en zet je die op het vuur. Je legt er 1 of 2 paratha’s in en die bestrijk je direct met een beetje boter aan de bovenkant. Je bakt de broodjes eerst zo’n 2-3 minuten aan de ene kant. Vervolgens draai je om, bestrijk je opnieuw met wat boter. Je bakt weerom een 2-3 minuten en draait nog één keertje om. De broodjes mogen lichtbruin zijn. In sommige gevallen komen ze een beetje omhoog tijdens het bakken.

paratha2

Ze smaken het best als ze nog warm zijn. Je kan ze nuttigen bij een lekker weekends ontbijt of brunch, maar ze kunnen uiteraard ook  als lunch gegeten worden  bij een slaatje of een verwarmende soep. Zelfs als tussendoortje kunnen ze dienen. Of als je echt de Indische toer wilt opgaan, kan je er bij voorbeeld ook een lekkere kiikererwtencurry bij maken.Nuttig in de tijden van dagen zonder vlees, wanneer we dreigen zonder inspiratie te vallen. Multifunctional food dus.

Winterpostelein : heerlijk groen in winterseizoen

winterpostelein

De winter loopt  stilletjesaan op zijn einde. Zo hebben de meeste onder ons zelfs deze week een pril lentegevoel, dankzij het zonnetje en de mildere temperaturen.

Tijdens de winter doen we ons vooral tegoed aan kool-, wortel-en knolgewassen. Veel bladgroen is er niet te bespeuren. Alhoewel: er is nog steeds veldsla en ook … winterpostelein. De naam zegt het al, het is een plantje dat groeit in de wintermaanden. Daarnaast kennen we ook de gewone postelein of zomerpostelein. Het zijn beide wel andere planten maar kunnen elkaar goed aanvullen, juist omwille van hun verschillende groeiperiodes. Zomerpostelein doet mij eerder denken aan een vetplantje. Ik heb het persoonlijk meer voor de winterse versie.

Winterpostelein groeide oorspronkelijk in Noord-Amerika. Ze heeft uiteindelijk via Cuba Europa bereikt. Vandaag de dag wordt ze vooral geteeld, maar ze kan nog in het wild voorkomen zowel bij ons, als bij onze noorderburen en in Engeland.

Zaaien doe je best tussen juli en september. Wie vroeg begint kan al rond oktober-november oogsten. De plant kan uiteraard goed tegen vorst en levert oogst tot in het prille voorjaar. Tot maart dus ongeveer. En dat komt goed uit, want met een beetje geluk komt dan het prille lentegroen de kop opsteken.

Zoals in de meeste groene bladgroenten, bevat winterpostelein veel ijzer in vergelijking met andere groenten. Bovendien zou de groente ook behoorlijk wat omega 3 vetzuren bevatten, , zij het wel een stuk minder dan de zomerpostelein.

Ik hou persoonlijk erg veel van dit winters groen. Het heeft een lekkere, frisse smaak, het fleurt de winterse schotels op, dus als ik een bussel in huis heb, gebruik ik het royaal.

Zo maak ik tegenwoordig heel veel éénpansgerechten. Verschillende groentjes die ik in huis heb fijn snijden, aanstoven en kruiden. En dan al naargelang de inspiratie van het moment of wat er voorradig is :

  • afwerken met kokosmelk, noten en rijst.
  • kip of kalkoen toevoegen al dan niet met rijst
  • stukje vis, een appeltje in partjes en rozijnen  toevoegen
  • of voor de vegans onder ons : een lekkere winterse schotel met rode ui, raapjes, spruitjes, zoete aardappel en groene linzen.

En telkens, als kers op de taart, vlak voor het opdienen  afwerken met blaadjes postelein. We verwarmen ze dus niet mee.

Nu, onder het motto eco das logisch, gebruiken we ook het ganse busseltje. Om te garneren is het echter wel mooier om enkel met de blaadjes te werken. Maar dat neemt niet weg dat je niets meer kan doen met de steeltjes, integendeel.

Zo  kan je er bijvoorbeeld  een pesto mee maken. I.p.v. basilicum, waarvoor het nu toch geen seizoen is, gebruik je de steeltjes van de postelein. Eventueel kan je ook nog eens variëren door er een rode pesto van te maken. Voeg dan een aantal zongedroogde tomaatjes toe.

Maar je kan ook even  mijn nieuwste creatie proberen  : een lekkere dressing/broodbeleg op basis van posteleinsteeltjes. Heerlijk om de blaadjes mee op smaak te brengen als je rauw eet bij de lunch. Maar evengoed als dressing bij bijvoorbeeld rauw witloof of andere winterse slaatjes. Of gewoon smeren op een stukje brood. Zo krijg je eens een ander lekker eco belegje.

Hoe ga je tewerk?

sized_gesneden-posteleinimg_20170216_123351

Je neemt de bussel postelein, die vaak is samengebonden met een rekkertje. Je laat dit rekkertje er nog even aan, je neemt een mes en snijd zo dicht mogelijk bij de blaadjes. Op die manier krijg je een hoopje steeltjes en blaadjes, met misschien nog een klein stukje van het steeltje aan.

Je mag ook de steeltjes van de blaadjes plukken  maar deze manier van werken bespaart je wat meer tijd.

De blaadjes goed wassen en droog maken. En hetzelfde doen met de steeltjes.

Vervolgens maken we de dressing/broodbeleg

sized_posteleindressingimg_20170216_124441

Benodigdheden

  • Steeltjes van winterpostelein
  • 8 lepels olijfolie
  • 3 lepels appelazijn
  • 1 lepel honing
  • 1/2 koffielepel zout
  • peper
  • 1/4 theelepel curcuma
  • 1/4 theelepel kaneel
  • 1/4 theelepel cayennepeper

Doe alle ingrediënten in een hoge pot. Mix tot je een egale massa krijgt. De kruiden zijn louter richtinggevend. Hiermee experimenteer je best even naar eigen smaak.

Deze dressing kan je enkele dagen in de koelkast bewaren. Echt wel jammie!

sized_posteleinimg_20170216_124410

Een dag samen op stap met Linked Farm

sized_linked8

Vorige week vrijdag was het zover, dan mocht ik een dagje meegaan met Linked Farm.  En ik moet zeggen, dikke pluim voor dit prachtige lokale initiatief in Asse.

Linked Farm is het geesteskindje van Laurence Claerhoudt, een dame met een hart voor de natuur, respect voor het milieu en voor pure zuivere producten. Ze straalt rust uit, is heel vriendelijk en zacht van aard, maar weet heel goed van aanpakken en heeft een zeer duidelijke visie. Zo is ze al  geruime tijd bezig met het ijveren voor een verandering in consumentengedrag naar meer natuurlijke en  lokale producten. Vers en heerlijk van bij ons. Geruime tijd was haar huis een afhaalpunt voor groenten en fruitpakketten, dan heeft ze ook gewerkt met het concept van ‘la Ruche qui dit Oui’, die ondermeer een verdeelpunt hebben in Brussel in Tour and Taxis. Zij ging de bestellingen halen in Brussel  om bij haar thuis in Asse te kunnen afhalen.

Ik herinner me nog heel goed, toen ik met haar sprak vorig jaar in maart, tijdens een workshop brood bakken, georganiseerd door onze lokale Velt afdeling, hoe enthousiast ze klonk over haar  ‘project’ dat nu uitgegroeid is tot een heuse zaak. Maar het is meer dan dat. Linked Farm is eigenlijk een begrip, dat Laurence ook heel graag verder zou zien groeien.

Voor wie het concept nog niet kent: Linked Farm is een verdeler van lokale producten in Asse en in zeer directe omgeving ervan en dit op een zeer laagdrempelige en eenvoudige manier. Je bestelt online via een prachtige website waar je naast het ruime  aanbod aan producten ook een schat aan informatie terugvindt over de lokale producenten. Verder kan je er terecht voor  leuke tips en recepten. Het zit goed in mekaar. Bestellen kan je doen tot  woensdagavond. Op vrijdagavond van diezelfde week levert Laurence dan alles netjes af aan de deur.  Heel recent kan je nu ook een aantal producten bestellen om zelf af te halen in Asse station en dit  op dinsdag tussen 16.15 en 19u.  Het gamma van Linked Farm is intussen flink uitgebreid. Van groenten en fruit, tot zuivel, vlees, zelfs pure vis vanuit de Noordzee, heerlijke bakkerijproducten en zelfs een mooi assortiment verzorgingsproducten. Sinds kort is er ook meel bijgekomen, puur gemalen op steen. Echt meel waar je authentiek, gezond en voedzaam brood en gebak mee kan maken.

Linked farm ijvert voor aankopen bij lokale producenten, maar is ook zeer bewust bezig met milieu. Zo worden de bestellingen in kratten geleverd die ze dan na levering recupereert. Wat mogelijk is wordt in glas geleverd zoals melk, yoghut, sap. Groenten en fruit komen veelal zo mee in het krat of worden verpakt in papieren zakken. En het meel wordt ook netjes afgeleverd in papieren zakken zoals het hoort te zijn voor meel. Zo weinig mogelijk plastiek dus. Nog een pluimpje dus voor dit  initiatief.

Ikzelf bestel al een tijdje bij haar en ben heel erg blij dat ze mij ook persoonlijk komt beleveren, ook al woon ik niet in Asse. Maar Merchtem ligt gelukkig op haar route als ze haar ronde gedaan heeft om de producten te gaan ophalen. Ik was eigenlijk dus ook wel razendbenieuwd hoe Laurence haar week er uit ziet, en vooral, hoe ze alles aanpakt van bestelling tot levering.

‘Op maandag doe ik administratie, op dinsdag heb ik dan sinds kort levering in Asse station. Donderdagochtend sta ik vroeg op om alle bestellingen voor vrijdag te downloaden zodat de boeren die dat wensen alles voor 7u ‘s morgens doorgekregen hebben. Mogelijkerwijs ben ik op donderdag al op stap om zaken af te halen zoals het meel bij voorbeeld, waarvoor ik naar Leuven rijdt. En dan op vrijdag is de grote dag van alles afhalen en leveren bij de mensen’ Zo vertelt ze me tijdens de rit naar onze eerste stop. Tussendoor zit Laurence uiteraard ook niet stil, ze is bijzonder veel bezig met het maken van nieuwsbrieven, promo voeren en bovendien heeft ze regelmatig nieuwe contacten om haar netwerk uit te breiden. ‘Het komt er allemaal bij, maar ik doe dit heel graag’. Zo klinkt de lieve, enthousiaste dame.

Ondertussen zijn we aangekomen bij de eerste stop. Op het erf van Hof van Piemont in Zellik gaat ze aan de slag. De groenten worden daar ook aangeleverd. Elke krat (of meerdere al naargelang de grootte van de bestelling) krijgt een nummer die overeenkomt met de klant of met een levering. De groenten zijn reeds genummerd zodat  ze makkelijk kunnen verdeeld worden over de diverse kratten. Dan worden de andere producten erbij gehaald zoals brood en gebak, traiteur, maar ook de verzorgingsproducten en de chocolade. Ook deze  worden  netjes over de verschillende kratten verdeeld  zodat alle bestellingen stilaan vorm beginnen te krijgen. Ondertussen zijn we toch wel anderhalf uur verder. En dit bij een zonnetje maar best wel barkoud weer.

linked3

linked6

Eens dit afgerond is, gaan de bestellingen de auto in en rijden we naar de volgende stop. Ondertussen babbelen we gezellig verder en eten we iets tussendoor tijdens de rit.

Dan komen we aan bij de vleesproducent. Heel professioneel wordt er gewerkt met schort en plastieken handschoenen, de papieren van de voedselkeuring hangen er omhoog. Bij Hamme’s Hoeve start de volgende ronde van bestellingen opmaken en deze keer werkt ze in koelboxen om alles in de beste omstandigheden aan huis te kunnen beleveren. Laurence haalt haar lijst terug boven en gaat weer aan  de slag. Deze keer is het vlees en zuivel, dat ook daar wordt geleverd, per klant uitzoeken en in de gepaste koelbox overbrengen. Doorgaans is dat één box per klant of per wijk waar er geleverd wordt om het allemaal vlot te laten verlopen. Ik kan je verzekeren, dat is echt concentratiewerk. Ervoor zorgen dat iedereen zijn juiste producten krijgt door te zoeken in de diverse bakken van de leveranciers of in de frigo van hammeshoeve waar het vlees kan gehaald worden dat per klant klaar ligt.  Dan de frigoboxen vervolledigen met het vlees van een andere boer en met de zuivelproducten. Tenslotte er ook voor zorgen dat je netjes noteert in welke box welke bestelling terug te vinden is om de levering vlot te laten verlopen.  En dit in een ruimte waar het ongeveer 2 graden is. Je kan immers niet werken in verwarmende ruimte met verse producten. Ik kan je verzekeren, voor een kou kleum als ik zelf,  heb het best wel even moeilijk gehad. Na een dikke 2 uur  zaten alle koelboxen ook in de bestelwagen.

linked

Vervolgens reden we door naar onze laatste stop. De vis. Deze haalden we af op het industrieterrein in Dendermonde. Dat was een makkelijke : een koelbox waarin alle bestellingen reeds klaargemaakt waren. Dus ophalen en weg waren we. Dan was het ongeveer 16u. Mooi op schema. Laurence is dan gestart aan de levering aan huis. Haar eerste stop was in Merchtem, bij ons thuis. Daar heb ik afscheid genomen van haar. De eigenlijke belevering bij de mensen heb ik niet meegedaan. Dat komt wel nog es, want ja, ik ga zeker en vast nog es mee op stap, maar misschien toch als  het een beetje warmer is :-).

Mensen zullen misschien de indruk hebben dat producten bij Linked Farm toch wel ‘duurder’ zijn dan in de supermarkt. En dan betaal je ook nog eens, weliswaar vrijblijvend,  een handling- en leveringskost. Nu, eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet de producten van Laurence of van de boeren zijn, die te duur zijn, maar het zijn de andere producten die  te goedkoop zijn. Veelal heb je niet de kans om  pure, verse en  échte kwaliteitsproducten te hebben, wat wel het geval is bij Linked Farm. Die dan ook nog eens met de nodige zorg in je persoonlijke krat of bij elkaar gebracht zijn en dan netjes aan huis geleverd worden.  In de supermarkt vinden we nog nauwelijks vers. Er is zoveel bewerkt bovendien is het overgrote deel van de producten ook nog eens verpakt in plastiek, en dat geldt zelfs voor groenten en fruit.

Begrijpelijk dat we allemaal op ons budget willen letten. Maar toch ben ik tegenwoordig meer van het idee  ‘koop minder, maar koop kwaliteit en vers’.  We laten ons te vaak vangen aan promo’s  ‘drie kopen en het vierde aan halve prijs of zelfs gratis’. Om dan achteraf te moeten vaststellen dat we er eigenlijk  nog een groot deel hebben van weggegooid. Dan worden  het uiteindelijk toch dure producten.  Ik geef toe, ik heb me ook vaak laten vangen, maar nu denk ik toch 2 keer na en koop ik meer bewust.

Eenvoud, zuiverheid, het zijn begrippen die passen bij Laurence en haar prachtig ‘gelukskind’, want zo noem ik haar zaak heel graag. Wat je zelf kan opstarten, waar je je hart en ziel in legt, waarin je volhardt, ook al is het niet altijd gemakkelijk, dat is waar je naar mijn mening ‘gelukkig ‘van wordt.

Ter aanvulling nog een aantal sfeerbeelden van lekkere gerechten van  bij Linked Farm :

sized_linked7

Visburger van Chef’s Secret met Brabants grondwitloof beide gekocht bij Linked Farm

sized_linked9

Kaastaart van Keymeulen

sized_linked10

Zelfgebakken spelt zuurdesembrood met meel van Lindeveld

FIKA : een deugddoende Zweedse traditie

img_20170124_103014

Het klinkt bijna als een relaxatieterm en misschien is het dat ook wel: ‘FIKA’. Een Zweeds begrip  dat simpelweg ‘Coffee Break’ betekent. Eigenlijk is de term ontstaan uit een jargon waarbij men de letters van een woord verplaatst. ‘Kafi’,  een vroegere variant van het Zweedse woord Kaffee, werd dus verbasterd tot ‘Fika’. 

Vandaag de dag is FIKA eerder een sociaal instituut geworden en dat wil in de ruime betekenis ‘taking a break’ zeggen. En heel vaak kan dit gepaard gaan met een tasje koffie of thee. Al dan niet vergezeld met iets lekkers om te eten. 

Wel, ik moet zeggen dat de Zweedse gewoonte er ook eentje van mij geworden. Heel waarschijnlijk is dat te danken aan de fijne koffiebar, FIKA genaamd,  die nu iets meer dan een jaar bestaat in Asse. Topadresje met lekkere, pure producten. De zaak is sober ingericht naar Zweedse normen. Maar de soberheid en eenvoud maken het juist charmant en gezellig. Het concept van soberheid en eenvoud vinden we terug in alle aspecten van de zaak. Dat maakt het juist top. Alle producten zijn vers en kwaliteitsvol. Het ontbijt, de  lunch en vieruurtjes zijn hoofdzakelijk van eigen makelij. Daarbovenop krijg je een correcte no nonsense bediening. Zo wordt soberheid ‘klasse’. Het mag gezegd worden, dit is een beetje wat ze ‘een stamcafe’ noemen geworden. Ik ga er zelfs regelmatig alleen naartoe, gewoon om even weg te zijn en een ME TIME momentje te hebben. Mijn FIKA.

Nu, FIKA en koffie zijn voor mij wel één geheel. De koffie is een tijdje weggeweest maar nu ben ik weer helemaal ‘warm’ van dit lekkere bittere drankje. Al moet het gezegd, puur vind ik het toch te straf, geef mij maar een heerlijke Latte. Want als het zo’n deugd doet, dan mag dat toch wel. Genieten en mild zijn voor onszelf, dat is wat we echt nodig hebben. Er wordt al zoveel met de vinger gewezen.

Maar zoals het met alle dingen des levens is, geldt ook hier: ‘genieten met mate’. Dat is eigenlijk één van mijn levensvisies geworden. Eigenlijk sluit dit mooi aan bij de uitspraak van Paracelcus, die me enorm is bijgebleven : ‘the dose makes the poison’ of vertaald ‘alle dingen zijn vergif en niets is zonder gif. De hoeveelheid alleen maakt dat iets niet giftig is’. Kern van de zaak : alles met mate en van het één een beetje meer dan van het ander. Dan is er evenwicht. En evenwicht, dat hebben lichaam en geest zeer graag. 

Ik moet wel zeggen dat ik gedurende een tijdje geprobeerd heb om een alternatief te vinden voor de koemelk. Misschien, of zelfs zeer zeker, heb ik me laten meeslepen in de vele voedselhypes die er tegenwoordig zijn, deze waarin gepleit wordt dat melk niet goed zou zijn. Daarom heb ik  geprobeerd om de Latte te maken met amandelmelk. Maar de smaak is helemaal niet hetzelfde en eigenlijk is die amandelmelk dan ook weer niet zo’n puur product, want het bevat amper amandelen en daarnaast nog vaak tal van andere zaken om er toch wat smaak aan te geven. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. En sluit helemaal niet aan bij mijn principes om voor meer lokale, pure producten te gaan.  Dus, even terug back to basics : een beetje melk, enkel voor een koffie. That’s it. Dus weerom ‘met mate’.

En mijn koffieritueel, want dat is het eigenlijk wel, is nog niet ten einde. Als de Latte klaar is, dan voeg ik er nog een mix van heerlijke specerijen aan toe: een snufje kaneel, kardemom en kruidnagel.

Dus, let’s FIKA met z’n allen, want het leven is te kort om zich bij alles vragen te stellen en zich steeds maar schuldig te voelen. En drink je geen koffie, neem gerust een theetje of kruideninfuus. 

En als toemaatje nog een receptje om de FIKA compleet te maken.

Rode biet-chocoladecake

img_20170123_120532

Benodigdheden

2 kleine rode bieten

1 middelgrote appel

150 amandelen

2 lepels roggemeel (80% vermalingsgraad)

3 eieren

snuifje zout

1 koffielepel kaneel

2 lepels kokosolie

5 lepels pure cacaopoeder

1 lepel ahornsiroop

1 lepel natriumbicarbonaat

Werkwijze

Snijd de appel en rode bieten in stukjes en stoof die gaar op een zacht vuurtje. Eens gaar, mixen tot een smeuïge massa.

Vermaal de amandelen tot meel en doe dit meel in een glazen kom. Voeg hierbij het roggemeel, het zout en de kaneel. Voeg vervolgens de appel-rode bieten massa toe en meng onder elkaar. Doe er de eitjes bij en weerom mengen. Tenslotte voeg je cacao, kokosolie, ahornsiroop en bicarbonaat toe, en je mengt alles goed door elkaar tot je egale massa krijgt.

Doe het geheel in een cakevorm en bak gedurende 1 uur in een oven van 150-160 graden. Controleer de gaarheid met een tandenstoker.

Vertragen op het einde van het jaar

sized_eifel-1-3

Het is winter. Korte, koude dagen. De natuur is in rust. Ze neemt de tijd om zich weer op te laden. Planten sterven af. Het dode materiaal vormt voeding voor de bodem, die zich zo klaarmaakt om nieuw leven te laten ontluiken. Dieren zijn in winterslaap of bevinden zich in warmere oorden. Ook de huisdieren slapen meer.

En eigenlijk is dat een mooie leerschool. Wij als mensen zijn dat een beetje verleerd. Ik probeer er althans toch een aantal lessen uit te trekken en een aantal zaken van toe te passen. Meer slapen bijvoorbeeld. En ook… vertragen.

Zeker op het einde van het jaar voel ik dat ik letterlijk nood heb om het zeer kalm aan te doen. Dit jaar voel ik dat des te meer. De feestvreugde houdt mij niet zo bezig. Ik geniet meer van eenvoudige, kleine dingen. Kan best mooi zijn.

Zo hebben we het met kerst eens over een andere boeg gegooid. We zijn er op uit getrokken voor een lang weekend. Maar het kon me ook niet zo bekoren. Ik miste eigenlijk de warmte van ‘thuis’. In deze periode heb ik dat des te meer. Dus ‘good to be home again’

En dan vind ik het bijzonder fijn om zo een aantal leuke, winterse activiteiten te doen. Let op, ik geniet ook nog steeds van een mooie winterwandeling. Maar toch geef ik wat meer prioriteit aan activiteiten in een warme huiselijke sfeer.

bao

Bijvoorbeeld lezen. Ik  heb  echt genoten van een boekje dat ik een week geleden nog kocht, net voordat we op weekend vertrokken.  Het leest zo vlot, is deels geschreven in verhaalstijl en bevat deels toelichting bij het verhaal. De hoofdstukjes hebben allen een zeer aansprekelijke titel en eindigen steeds met een leuke samenvatting onder de vorm van een paar concrete tips. Het is zo’n leuk boekje om bij de hand te nemen, in de zetel, samen met een koffietje of theetje, onder een warm fleece dekentje. Echt genieten en je ondertussen verrijken met levenswijsheid. Het moet niet meer zijn.

Naast lezen ben ik ook echt volledig in de ban van het breien. Een dikke maand geleden ben ik bij Monique geweest van Herba Lana met het plan om een trui te breien. Na het maken van een paar proeflapjes was ik overtuigd van de wol. En dat maakt dat ik nu vlijtig aan het werk ben. Breien geeft het zalige gevoel van rust. Ik kan er volledig in opgaan en enkel daarmee bezig zijn. Het maakt de geest rustig. En wat zo leuk is, je ziet de vordering. Binnenkort is er dus mijn eerste eigen trui. Nog eventjes zen doorwerken.

sized_img_20161229_090023

De opleiding herborist ligt dan wel even stil maar dat neemt niet weg dat ik ook zo kan genieten om met kruidentoepassingen bezig te zijn. En dus heb ik even wat zaken afgewerkt. Daar is het ook de tijd van het jaar voor. Een tinctuur van smeerwortel in een flesje gegoten, het maceraat van goudsbloem gebotteld en ook een eerste probeersel van kweeperenlikeur in een flesje gegoten. 

Ik had me ook voorgenomen om een beetje te experimenteren met het maken van  een gezichtscreme. Het eerste experiment is alvast gelukt. Ik probeer verschillende recepten en grondstoffen uit. Zalig vind ik het. Mijn passie in mijn beroep omzetten. Zou het kunnen, mogen zijn… Wie weet. Hierover volgt zeker en vast meer als het iets of wat concreter wordt.

En dan is er nog schilderen. Een paar jaar geleden heb ik ontdekt hoeveel rust dat kan geven. En tegelijk hoeveel energie. Ik schilder op gevoel, of op basis van beelden of ideeën die in me opkomen. Zo heb ik een aantal jaren geleden een workshop gevolgd om een Oceandrum te maken, die mochten we ook schilderen. Zalig was dat. En nu doe ik dat dus nog regelmatig. Al moet ik toegeven, het was toch wel een aantal maanden geleden nu. Maar de passie is terug naar boven gekomen nadat een goede vriend van ons, Jo alias Grote Reiger, eens iets anders gepland had als verjaardagsfeest, met name een schilderactiviteit in het atelier van een schilder bij hem in de buurt. Dat was zo fijn. Als ik daar mee bezig ben, dan vergeet ik alles rondom mij. Dan kan ik mijn gedachten letterlijk stilzetten en volledig opgaan in het moment. Het was ook erg leuk om achteraf te zien wat voor mooie creaties er uit gekomen zijn. Ieder heeft talent, dat is dus nog maar eens gebleken, ook al denk je in de verste verte van niet. Vandaag, op de dag van de onnozele kinderen, een dag dat het zo grijs was, wel, ik had er weer zin in. Dus ben ik weer aan de slag gegaan. Met het idee dat ik in mijn hoofd had.

sized_img_20161229_090051

Zo af en toe vertragen, eens alles op het beloop laten en genieten van kleine dingen. Dat is echt zo ontspannend voor lichaam en geest. Mijn geest komt er van tot rust. En op die manier heelt mijn lichaam ook. Echt het proberen waard.